Het blijft op de een of andere vreemde manier toch trekken om regelmatig gewoon eens even een weblog te schrijven. Even een stukje schrijven over wat er speelt, waar ik mee bezig ben of over dingen waar ik me druk over maak of juist over dingen waar ik me totaal niet druk over maak. Wat dat betreft zou elke weblog kunnen beginnen met “lief dagboek …” en het mooie daarbij is dan dat je nog antwoord krijgt ook. Terwijl ik dit schrijf besef ik dan ook direct weer donders goed dat er van een weblog schrijven de laatste maanden echt compleet helemaal niets is terecht gekomen en het verbazende daarbij is dat ik me nog behoorlijk schuldig voel ook. Maar wees gerust “lief dagboek” het ligt zeker niet aan jou. Ik heb het te druk gehad om je te schrijven en als ik als een even tijd had dan had ik geen zin om te schrijven of nog heel veel andere leuke dingen te doen. Hoe langer het duurt trouwens voor er weer een weblog is, des te meer ik eigenlijk te schrijven heb, totdat ik niet meer weet waar ik nou eigenlijk wilde beginnen of wat ik nou eigenlijk wilde vertellen. Inderdaad ik ben bij vlagen een ernstig chaotisch warhoofd, dat is altijd zo geweest en dat hoop ik nog heel lang vol te kunnen houden. Alles tegelijkertijd en toch het overzicht niet verliezen. Ik zou een goeie zijn voor de politiek en dat geldt volgens mij wel voor alle vrouwen.

Waar ik overigens nog totaal geen beeld bij heb is de vaccinatie voor de Mexicaanse griep. Natuurlijk is het van groot belang dat de risico groepen gevaccineerd worden. Ouderen, mensen met een aandoening, aanstaande moeders, nu ook kinderen en iedereen die het landsbelang dient of werkzaam is in de gezondheidszorg. Maar je wordt toch volstrekt tureluurs met de stortvloed aan informatie over waarom wel of waarom niet een vaccinatie. Daar kan ik me dus wel kwaad over maken en dan behoor ik nog niet eens tot de risico groepen. Hoe kwaad en gefrustreerd moet je wel niet zijn als je wel tot een van de risico groepen behoort? Nee, wees gerust het is slechts een milde griep. Ja, ben maar ongerust want er zijn verdikkeme toch al behoorlijk was slachtoffers gevallen. Nee, we weten niet wat de bijwerkingen zijn van de vaccinatie … daar schiet je toch compleet helemaal niets mee op! Je zou er bijna voor kiezen om op nationaal niveau een influenza party te organiseren. Dan is iedereen besmet, krijgt iedereen een doos paracetamol en een flinke stapel tissues en dan zijn we er over veertien dagen allemaal weer van af. Alle virologen en zelf benoemde experts kunnen dan gewoon weer terug naar hun laboratoria en een beetje verveeld in een petrischaaltje zitten roeren en de rest van het land kan aan de slag met de intocht van Sinterklaas. Niks geen Tamiflu, doe mij maar een handvol pepernoten en een warme banketstaaf voor bij de koffie. Iemand nog een stukje?

Met een beetje mazzel gaan we trouwens volgende week lekker een lang weekend uitwaaien op Texel. Het leukste eiland van de lage landen waarvan niemand weet hoe je het nou in hemelsnaam uit moet spreken. Lekker wandelen op het strand met hopelijk een stormachtig wind, Texelaartjes bij de koffie om de koude neuzen weer te ontdooien, uitgebreid en heel lang uit eten en gewoon simpelweg met zijn tweetjes de tijd voor elkaar. “ober, mogen wij nog een flesje?”. Ik hoop dan ook echt wel op een beetje storm. Dat hoort echt bij dit seizoen en al helemaal op Texel. Herfst, storm en een eiland met zijn tweetjes zijn voor mij echt de kenmerken voor een geslaagd herfstweekend. Niet dat ik zo’n herfst typje ben hoor. Eigenlijk helemaal niet en eigenlijk ook weer helemaal wel. Het lekkere van de herfst vind ik een koude gure avond met liefst een beetje regen. De straten uitgestorven en overal een waterige weerspiegel van de straatverlichting. Blaadjes op de stoep, kraag omhoog en het liefst de wind in de rug. Met zulke avonden is het zo lekker om thuis te komen en is het alleen nog maar gezelliger om ergens op visite te gaan. Aan de andere kant is de herfst ook, net als vanmiddag, een grijze donkere koude dag op de parkeerplaats bij de Albert Heijn, beslagen autoramen, mijn jas vies van de kofferdeksel, een verwaaide coupe en het minder prettige vooruitzicht om al die boodschappen ook weer naar binnen te slepen. Kortom; hoera het is herfst, bah. Dat laatste kan ik dan gevoeglijk ook weer scharen onder de categorie ernstig chaotisch warhoofd.

Groetjes met een warme herfst zoen van Mariëlle

Zo, hè hè en dan eindelijk eens even de tijd om weer eens wat van mezelf te laten horen en even de tijd om een blogje te schrijven. Dat was alweer veel te lang geleden en dat gelukkig allemaal dankzij de vakantie. Natuurlijk had ik op vakantie mijn laptopje meegenomen, maar daarbij met mezelf afgesproken om dat apparaat toch eigenlijk maar niet aan te zetten. Spaces, Hyves en Facebook fan als ik ben is me dat toch goed gelukt. Oké, ik heb dan misschien een paar keertjes heel eventjes snel gespiekt, maar over het algemeen heb ik me keurig gedragen. Dat is dan ook direct de reden dat ik ongeveer 220 mailberichtjes in mijn mailbox had staan. Daar heb ik er vorige week al enkele tientallen van beantwoord, maar een beetje rekenwonder ziet direct dat er nog ruim voldoende beantwoord dienen te worden. Dat is overigens wel heel erg leuk hoor en ik stel al jouw berichten dan ook bijzonder op prijs. Vergeten ben ik je dus zeker niet en een antwoord op nog openstaande berichtjes van jou in de komende weken zeker komen. Wees dus maar gerust, dat gaat zeker goed komen. Het enige nadeel is dat ik sneller denk en spreek dan dat ik daadwerkelijk kan typen.

De vakantie is alweer een weekje voorbij, we hebben alweer een paar dagen werken achter de rug en het vakantiegevoel is nu toch echt wel een behoorlijk eind geslonken. Dat is altijd erg jammer en zeker omdat we echt wel een hele lekkere vakantie achter de rug hebben. Het was dit jaar een combinatie van lekker luieren, hard werken en gezellig een paar dagen visite. Dat harde werken hadden we beloofd aan Marco’s oom. We mochten een weekje extra blijven mits we een aantal klusjes zouden doen. De keuken moest worden gewit, de hal en het toilet moesten nodig worden gewit en de woonkamer was nodig aan een likje verf toe. Achteraf was het toch eigenlijk wel best veel werk, maar we hebben ons er keurig doorheen geslagen hoor. We zijn vijf dagen bezig geweest, of eigenlijk moet ik zeggen vijf ochtenden omdat na 1 uur in de middag de temperatuur het ideale klusklimaat echt ver te boven ging. We hebben het zeker niet met de Franse slag gedaan, maar wel als echte Fransozen. Dat wil zeggen; vroeg beginnen en na 1 uur in de middag siësta houden achterop de veranda, terwijl zelfs de krekeltjes stil werden van de middagtemperaturen. Dan lekker rond een uurtje of vier naar het strand en een beetje afkoelen en wakker, om vervolgens in de stad rond een uur of zeven ergens in de stad op een terrasje een hapje te gaan eten. Wijntje erbij, ja lekker hihihi. Ik begon me echt al een Franse bouwvakker te voelen en ik kan je wel vertellen dat daar helemaal niets mis mee is. De tuin hebben we trouwens ook nog onderhanden genomen en dan ook alleen maar in de ochtend. ’s-Middags is het daar echt compleet niet geschikt om iets te doen wat op werken lijkt en ik heb ook steeds meer begrip gekregen voor onze Zuid Europese vrienden wat dat betreft.

Monique, Sjoerd en mijn eigen oogappeltje Fleur hebben we ook gezellig nog een lang weekend op visite gehad. Het was ook net Villa Felderhof toen ze aankwamen. De tuin was aan kant, het interieur fris en verzorgd en op de veranda stond de lunch gedekt inclusief gekoelde wijn, lekkere broodjes, een eigen gemaakte salade Nicoise. De vakantie was al helemaal goed, maar met die drie erbij voor een paar daagjes was het alleen maar nog veel leuker. Ik weet niet zo een twee drie de Franse vertaling voor ‘buikpijn van het lachen’ en dat hoeft ook niet want daar hebben Franse artsen sowieso toch geen medicijn tegen hahaha. Het hardst heb ik nog moeten lachen om mijn eigenwijze Fleurtje. Met zijn drietjes waren we zondags naar Cannes geweest omdat de heren een F1 wedstrijd wilde zien, dus wat het aan de meiden om eens als volleerde Françaises Cannes onveilig te maken en dat is goed gelukt. Het was echt zo stoer om die dapper Fleur in haar beste Frans op een terras twee koffie, een appelsapje en gebak te zien bestellen en vervolgens boos naar de ober kijken als die het dan niet helemaal begreep.

Helaas het is echter weer gedaan. Dag Cote d’azur, dag zee, dag strandwandeling bij ondergaande zon, voorbij met siësta houden en gedaan met uitgebreid lang en laat buiten eten. Ach, het lekker van een vakantie die voorbij is dat je direct de volgende vakantie alweer kunt gaan plannen.

" ... salutations de Bois de le Duc avec un grand baiser de Marielle ... "

Dit jaar ontvangen we ook gasten in onze eigen Villa Felderhof. Monique, Sjoerd en Fleurtje komen vier dagen logeren, voordat ze verder naar hun vakantie- bestemming in Italië gaan. Daar heb ik ook echt ontzettend veel zin en onze VIP gasten al net zo. Fleur belde me van de week nog met een woordenboek Nederlands-Frans in de hand, om me te overhoren en natuurlijk om mij te laten horen hoe goed haar Franse uitspraak wel niet was. Van la Fleur naar bloemetje, van beaucoup glaces et vacances naar la mer et la plage. We hebben echt in een deuk gelegen om de uitspraak maar zo authentiek mogelijk Frans te laten klinken. Nee, Frans is zeker niet mijn sterkste taal maar met een beetje handen en voetenwerk lukt het eigenlijk altijd wel.

Ik ben ook klaar voor de vakantie nadat ik woensdag eindelijk toch maar eens naar de huisarts ben geweest. Daar moet ik dan wel bij zeggen dat ik van Marco eerst op mijn lazer moest krijgen, anders was ik waarschijnlijk nog niet geweest. Ik had al een paar weken een bobbeltje op mijn borst en daar maakte ik me toch eigenblijk best wel druk om. Eigenwijs als ik ben ga ik daar dan eerst maar eens een paar weken over piekeren en doe ondertussen alsof er niets aan de hand is. Maar Marco is ook niet op zijn achterhoofd gevallen. Nadat hij dat een paar weken zwijgzaam heeft aangezien moest ik van hem woensdag naar de huisarts en anders zou hij mij zelf wel even brengen. “Genoeg gepiekerd en hier heb ik geen zin in tijdens onze vakantie” was de duidelijke boodschap. Gelukkig helemaal niets aan de hand, ja een kliertje dat een beetje zit te klieren en dat gaat vanzelf weer over. Een pak van mijn hart dat kun je wel geloven en mopperend op mezelf dat ik niet eerder ben gegaan, maar ik ben nu wel nóg meer klaar voor de vakantie. Je mag me gerust ook nog even op mijn falie geven hoor, dat heb ik wel verdiend

Nog iets meer dan een week. Krekeltjes, roseetje, winkeltjes, de zee, terrasje, lekker lang en laat buiten eten, strandwandeling bij zonsondergang, ijsje, croissantjes … hmmm.

Groetjes met een dikke kus van Mariëlle  

Na de ontzettend gezellige en erg lekkere barbecue zaterdagavond waren we tot onze verbazing zondagochtend toch alle twee wel ernstig vroeg wakker. Ernstig vroeg betekent in de geval op een doordeweeks tijdstip en dat is eigenlijk niet de bedoeling op een zondagochtend. We hadden een barbecue met tien personen achter de rug en lagen kort na drieën in bed. Desondanks waren zondagochtend om halfnegen al driftig in de weer om de boel op te ruimen. Daar hadden we om drie uur de puf niet meer voor en zodoende was dat het klusje voor zondagochtend. Kort geslapen en allebei zo fris als een hoentje en dat ondanks de overdaad aan rosé. De vaatwasser ingeruimd en weer uitgeruimd. Alles wat niet meer in de vaatwasser paste met de hand gedaan, terwijl Marco de barbecue weer toonbaar maakte voor de volgende ronde. Een ontbijt had niet nodig en besloeg dan ook niet meer dan een potje thee en een crackertje met hagelslag.

De tuin, de keuken en de vaat waren rond tienen weer op orde en daarna hebben we de picknickmand ingeladen.  Het moet ongetwijfeld aan het weer hebben gelegen, in de hoop daarmee onze overijverige fitheid van zondagochtend te verklaren, want om iets voor elven zijn we met gevulde picknickmand op de fiets richting Drunense Duinen gestapt. Geen haast, lekker weer en alle tijd van de wereld, lekker met zijn tweetjes onderweg. Van ‘s-Hertogenbosch naar Vught, langs de IJzeren Man naar Cromvoirt en picknicken bij Giersbergen. Geen mobieltje meegenomen en Marco had zelfs zijn horloge ‘vergeten’.  Ergens halverwege de middag zijn we doorgefietst naar Oud Heusden en hebben daar uitgebreid aan de pannenkoeken gezeten, om vervolgens langs de Maas terug te fietsen naar huis. We waren om halftien thuis en zijn dus bijna de hele dag onderweg geweest.

Daarom  heb ik nu alleen nog maar véél méér zin in vakantie. Het vakantiegevoel was gisteren al helemaal compleet en het zonnetje deed de rest. Nog een paar weekjes en dan is het gelukkig alweer zover. Op naar Frankrijk. Dat is dan inderdaad wel een stukje verder, maar zadelpijn zal ik er niet van krijgen ... auw.

Groetjes met een zomerse zoen van Mariëlle

Officieel is één augustus 2008 de datum waarop we zijn gaan samenwonen. Nog slechts een paar daagjes en we vieren ons eerste jubileum, ons eerste echte jaar met zijn tweetjes. Een jaar dat simpelweg voorbij is gevlogen of zoals de Engelsen het zo treffende hebben verwoord “time flies when you’re having fun”. Misschien klink ik wel heel erg zwijmelend en dromerig en misschien klinkt ik wel als een overmatige romantica, maar ons samenwonen is voor mij echt een thuiskomen geworden. Thuiskomen in mijn eigen stekje en thuiskomen bij mijn eigen ventje.

Het is lekker om ’s-ochtends wakker te worden en nog heel eventjes lepeltje-lepeltje te liggen. Het is lekker om elkaar te plagen met scheerschuim in de badkamer. Het is lekker om een zoen in mijn nek te krijgen tijdens het tandenpoetsen. Het is lekker om samen uitgebreid te ontbijten, terwijl we daar eigenlijk geen tijd voor hebben. Een kusje, veel plezier en tot strakjes is ook lekker.

Geluk en liefde zit in heel veel kleine dingen, die uitspraak is maar al te waar. Dat beseffen we dan ook allebei dondergoed en met een knipoog of een klein kneepje is dan ook alles al weer gezegd.

 Groetjes met een dikke kus van ons tweetjes

Je mag me sowieso altijd al alles vragen, maar na het afgelopen weekend mag je me ook alles vragen op het gebied van popmuziek en muziekgeschiedenis. Afgelopen zaterdagavond hebben we voor het eerst mee gedaan aan een heuse popquiz. De afgelopen weken hebben we met de popencyclopedie op schoot al driftig zitten oefenen met allerlei online popquizen en zaterdagavond was het showtime. Van The Beatles, The Stones, The Who, Ozzie, Bowie, Supertramp, The Free tot aan Metallica, Kravitz, Clapton en Prince. Met dance muziek van Christine W, Underworld en Faithless tot het betere doe je haar met een gitaar van Muze, Blur, Velvet Revolver en zo kan ik nog minstens honderd bandnamen en muzikanten opnoemen. Of we dan gewonnen hebben? Nee, dat helaas niet. We zijn gestrand als trotse middenmoter. De winnaar deden blijkbaar compleet niets anders voor de kost dan de complete popencyclopedie van buiten leren en de hele dag duizenden MP3tjes op hun Ipods voorbij laten komen. Dat mocht echter de pret niet drukken en ik heb nog buikpijn van het lachen om al die AHA-momentjes als we het nummer wel kenden, maar totaal niet op de titel of artiestnaam konden komen. Die AHA-momentjes kwamen dan ook altijd pas achteraf bij het nakijken. Leo Blokhuis en zijn muzikale compaan Matthijs van Nieuwkerk zijn gewaarschuwd, we komen ze van de poptroon stoten.

De zondagochtend vaderdagbrunch bij mijn schoonouders was overigens erg gezellig, al zaten we daar wel een beetje met van die bleke gezichtjes. We lagen toch wel een beetje laat op bed en misschien was in al dat muzikale geweld en enthousiasme de dorst wel wat groter dan normaal. Daarna zijn we aan het einde van de middag naar mijn ouders gegaan. Die hadden ons uitnodigd voor vaderdag om daar te komen eten. Al met al een druk en ontzettend leuk weekend met als afsluiter vanwege vaderdag gezellig overal een vorkje meeprikken.

Op naar de volgende popquiz maar weer, we gaan dan zeker weer meedoen. "Dan gaan we voor de knikkers en natuurlijk ook wel een beetje voor het spel" sprak ze enthousiast en bovenmatig fanatiek .

Groetjes met een dikke kus van Mariëlle

De studieboeken heb ik met een daverende klap ergens achter in de kast gegooid. Het studieproject staat veilig opgeslagen op het netwerk van de zaak en daar zal ik zeker lang niet naar om kijken. Met andere woorden ik ben geslaagd en ben echt super trots op mezelf. Het was trouwens al weer lang geleden dat ik me zo zenuwachtig voelde als afgelopen woensdagochtend. Natuurlijk heb ik de afgelopen weken erg hard gestudeerd, natuurlijk heb alle boeken en alle overige studiematerialen nauwkeurig doorgeworsteld. Ik was er gewoon helemaal klaar voor en zelf al een beetje klaar mee en toch was ik zenuwachtig. Noem het maar plankenkoorts of gewoon gezonde spanning in afwachting van het geen zou gaan komen. Toen ik eenmaal bezig was viel die spanning ook eigenlijk direct weer weg en ging het examen toch eigenlijk weer heel erg relaxed. Het schriftelijke deel vloog voorbij en ook het mondelinge deel 's-middags ging als een fluitje van een cent. Ik heb me dus vooraf veel te druk gemaakt om niets dus en achteraf is het loon naar werken. Hoe dan ook, ik ben trots op mezelf en daarom heb ik Marco en mezelf getrakteerd op etentje met gegrilde gamba's en deze rijkelijk overgoten met bijna twee flessen frisse rosee. Ik kan je wel vertellen dat ik donderdagochtend iets minder fris en fruitig was.

Ik ben wel blij dat het achter de rug is hoor. Ik heb me er echt toe moeten zetten om 's-avond met mijn neus in de boeken te duiken. Maar vanaf nu is het weer vrijheid blijheid. Tijd voor mijn mannetje, tijd voor mezelf, tijd voor familie en ook weer tijd voor mijn vrienden en vriendinnen. Om te beginnen eerst maar eens tijd voor ons tweetjes en dat met een lekker lang zonnig weekend voor de deur. Morgen gaan we lekker de stad in. Het is hier Jazz in Duke town en dat is toch wel heel erg leuk, zelfs als je totaal niet van jazz houdt. Ik verwacht echt topdrukte met dit lekkere weer en dat maakt het alleen maar gezelliger. Eerste en tweede pinksterdag hebben we eens gewoon helemaal niets gepland staan. Ja, waarschijnlijk lekker uitslapen na zaterdagavond gevolg door een laat ontbijtje in de zon achterin de tuin en voor de rest gaan we het wel zien.

Kortom missie geslaag en ook dit weekend is wat mij betreft al helemaal geslaagd. Ik wens jullie allemaal hele prettige pinksterdagen en als je me zoekt, dan lig ik lekker te luieren in de tuin tegen mijn ventje met de zon op onze bolletjes.

Groetjes met een dikke kus van Mariëlle

De koninginnedag jurken zijn alweer van zolder gehaald en hebben een paar dagen kunnen luchten, de bijpassende hoeden zijn afgestoft en de verschrikkelijk jeukende stola's hangen ook alweer klaar. Donderdagochtend staan de prinsessen Fleur, Monique en ik weer compleet opgedoft op de rommelmarkt en daarmee is wat mij betreft een leuke traditie geboren.

Woensdagavond gaan Marco en ik naar Monique en Sjoerd voor de locale Koninginnenachtfeesten en we blijven daar ook lekker slapen, zodat we donderdagochtend fris en fruitig onze spulletje kunnen slijten op de rommelmarkt. Van Fleurtje kreeg ik gisteren per telefoon al de complete inventaris door inclusief de prijsjes die ze al op de spulletjes had geplakt. Er was geen speld tussen te krijgen en ze was nu al zenuwachtig en volledig hieper omdat ze zo'n zin had in de rommelmarkt. Ik kan ze ook geen ongelijk geven, het was ook zo ontzettend leuk vorig jaar en ook dit jaar gaan we weer Koninginnedag vieren zoals Beatrix en haar gevolg het ongetwijfeld bedoeld heeft.

Sjoerd en Marco zien we dan rond lunchtijd wel verschijnen en daarmee is dan ook ons gevolg compleet. Ik hoop alleen dat het ondanks de weerverwachtingen toch nog wel een beetje lekker weer is en anders moeten we op de rommelmarkt nog maar ergens een paar oranje paraplus kopen. De rest van de middag is zoals het op Koninginnedag hoort, namelijk terrasje pakken, lekker melig met mijn stola wapperen, ergens een leuk live bandje opzoeken en 's-avonds ter afsluiting met zijn vijfen gezellig nog ergens een hapje eten. Wat mij betreft is de dag op voorhand al geslaagd.

Ook is er dit jaar een tweede Koninginnedag omdat Marco en ik lekker vrij zijn. Dus even geen werk, even geen studie en gewoon lekker met zijn tweetjes een lang weekend. Met een beetje geluk rijden we vrijdagochtend door naar Groningen om daar een lekker weekendje te nemen of we gaan even uitwaaien op Texel. Het lekkere daaraan is dat we dat pas vrijdagochtend beslissen, waarbij we maar gewoon kop of munt doen om vervolgens links of rechts af te slaan. Het wordt hoe dan ook een lekker lang weekend en vandaar lang leven de lange Koningin.

Groetjes met drie hoeraatjes en een oranje kus van Mariëlle

Zo, nu eindelijk weer eens eventjes helemaal niets, eventjes tijd voor mezelf en eindelijk weer eens eventjes tijd om iets van me te laten horen. Marco heeft zich zojuist al languit geïnstalleerd op de bank in afwachting van de start van het nieuwe Formule 1 seizoen en ik ben er lekker tegenaan gekropen en heb even mijn laptop gepakt. Dat gedoe met die raceautootjes vind ik niet bijster interessant en is volgens mij echt een toys-for-boys dingetje inclusief de schaars geklede pitspoezen, maar dat geeft mij de gelegenheid om sinds weken weer eens een weblog te schrijven. Wel zal ik met een half oog meekijken hoor, voornamelijk omdat ik Jenson Button een lekker ding vind.

Op de eerste plaats wil ik even mijn excuses maken aan jullie allemaal, omdat ik al weken amper iets van me heb laten horen, geen gastenboeken heb bezocht, jullie weblogs amper heb kunnen lezen en wat ik nog het meest erge vind is dat ik al in geen weken even lekker op MSN heb kunnen kletsen. Dat had echter allemaal makkelijk wel gekund maar ik ben streng en standvastig geweest de afgelopen weken en ben driftig met mijn neus in de schoolboeken blijven zitten. Schoolboeken vol over kwaliteitsystemen, procedureverbeteringen, statistiek en analysemethoden en gelukkig allemaal in het Engels, want anders zou het allemaal wel heel erg makkelijk zijn … NOT. Gelukkig ken ik mezelf een beetje en moet altijd alles op het laatste moment, ondanks goede voornemens om tijdig te starten en ondanks voornemens om de zaken grondig voor te bereiden.

Zo steek ik gewoon in elkaar en ach, als er een beetje druk is dan presteer ik waarschijnlijk gewoon beter. Dat is gewoon de aard van dit beestje. Dat mijn planning dus een beetje in de soep is gelopen moge duidelijk zijn, maar het is me wel gelukt om alle vormen van afleiding buiten te sluiten om zodoende wel aan studeren toe te komen. Dus even geen internetten, niet even snel een weblog lezen en sowieso niet aanmelden op Messenger, want ook daarin ken ik mezelf en voordat ik het weet zit ik weer uren gezellig te kletsen in plaats van dat ik met mijn neus in de boeken zit … maar ik moet eerlijk toegeven ik mis jullie verschrikkelijk. Ik heb nog een week of vijf studeren voor de boeg en dan is die training afgerond en ik beloof jullie hierbij plechtig dat ik vanaf dan weer heel veel hier te vinden zal zijn, alle mail en weblogs grondig zal lezen, eindelijk ook weer eens een reactie plaats en mijn messenger gewoon de hele dag open zal laten staan.

Een dringende behoefte heb ik zo langzamerhand ook wel weer aan beter weer. Voor mijn verjaardag hebben Marco en ik mezelf een nieuwe tuinset cadeau gedaan, maar daar hebben we nog niet echt van kunnen genieten. Ik heb er ook een lekker luie lange ligstoel bij cadeau gekregen en hoop daarmee toch op korte termijn weer eens wat kleur op die bleke benen en mijn gezicht te krijgen. Zon in de tuin, roseetje erbij, lekkere kussens op mijn nieuwe ligstoel, boek erbij, bikini aan en kleuren maar … terwijl Marco de tuin doet, want daar moeten we ook nodig eens aan beginnen ... wil je ook iets drinken schat?

Groetjes met een dikke kus van Mariëlle 

Ze is een hartstikke aardige meid Annette. Ze is vriendelijk en heel zachthandig, ze is heel precies en neem altijd alle tijd voor me. Ze legt uiterst gedetailleerd uit wat ze aan het doen is en waarom ze dat aan het doen is en kletst tussendoor honderduit over van alles en nog wat, waarbij mijn antwoorden slechts beperkt blijven tot een huhhuh met opengesperde mond. Ik mag om half elf naar de mondhygieniste en direct daarna na de tandarts voor een controle afspraak. Ook mijn tandarts is zo'n ontzettende lollige kletsmajoor en ook daar blijven mijn antwoorden beperkt tot een onverstaanbaar gemummel. Naast de technische opleiding die mijn tandarts en zijn mondhygienste hebben gehad, kan het haast niet anders zijn dan dat het houden van monologen ook een hele specifieke examen eis is geweest voor hun beiden.

Ik ben verder zeker niet bang voor de tandarts hoor. Ik heb gelukkig het puntgave gebit van mijn moeder meegekregen, maar helaas ook het overmatige tandsteen van mijn vader. Dus bang voor boren, hakken en zagen ben ik zeker niet. Ik vind het alleen minder prettig om een uur met mijn giecheltje open te liggen en huhhuh te knikken. Wat dat betreft is het enige lekkere aan de tandarts en natuurlijk mijn mondhygieniste Annette, het moment dat ik met mijn frisse bekkie weer naar buiten stap. Lieve naar buiten dan naar binnen.

Groetjes met een Prodent frisse kus van Mariëlle

Vriendelijk doch dringend werd me afgelopen zaterdagochtend verzocht me niet meer in de keuken te vertonen gedurende de rest van de dag. Mijn eigen zelfuitgeroepen chefkok Marco was net terug van het boodschappen doen en de keuken was vandaag helemaal zijn domein. De boodschappen waren eerder die ochtend ook al helemaal zijn ding en ik mocht dan ook absoluut niet mee. Het niet hoeven boodschappen doen op zaterdagochtend was daarmee wat mij betreft eigenlijk al een meer dan voldoende leuk valentijnscadeautje, maar dat was slechts een aanloopje. Ik mocht zelfs niet even stiekem in de boodschaptassen snuffelen in de hoop een glimp van het valentijnsmenu van die avond op te vangen.

Geen etentje buiten de deur dus deze avond, maar een romantisch valentijns diner voor ons twee door mijn eigen keukenprins. En een keukenprins mag Marco genoemd worden. Hij kookt regelmatig en altijd lekker, maar met de menukaart voor zaterdagavond deed hij daar nog een schepje bovenop. Het vooraf bestond uit een carpaccio met een zelf gemaakte pestodressing, pijnboompitje en natuurlijk oude kaas. Tongrolletjes met een witte wijnsaus en garnaaltjes werden vervolgens geserveerd als hoofdgerecht en het liefdes dessert bestond uit flensjes met vanile ijs en apfelstrudel. Het gehele diner werd vanzelfsprekend begeleid door een heel lekker flesje wijn.

Eigenlijk hadden we afgesproken om niet zo heel veel te doen met valentijn. We waren allebei van mening dat valentijn een overmatig commercieel bijprodukt is van Amerikaans folklore en dat dat voor ons nuchter Hollanders helemaal niet op ging. Afijn met het dessert kreeg ik van Marco een hele mooie superchique witte babydoll en blijkbaar had hij dezelfde gedachten bij een valentijnscadeautje als ik, want voor hem had ik een hele sexy boxershort en bijpassend shirt gekocht. Kortom; néé valentijn daar doen wij niet aan, en ondanks dat we er niets aan zouden doen was het toch wel heel erg leuk en romantisch ... om over de snoepverpakking die we elkaar cadeau hebben gedaan nog maar te zwijgen.

Tot slot nog even een mededeling van huishoudelijke aard. De komende dagen tot aan volgende week woensdag ergens in de middag, zal ik geheel niet te vinden zijn hier op het grote wereld wijde web. 's-Hertogenbosch heet hier dan gedurende de carnaval Oeteldonk en als echte Oeteldonkse ben ik natuurlijk van de partij.

Ondanks dat het pas echt carnaval is na de carnavalmis in de kerk en nadat de prins en zijn gevolg is opgehaald vanaf het station, starten we hier toch lekker gewoon alvast op vrijdagavond. We houden pas weer op als we afscheid moeten gaan nemen van Knillis. Mocht je nou niet weten wie Knillis is, dan zoek je hem maar even op via Google. En terwijl ik dit schrijf krijg ik nu al kippenvel en een brok in mijn keel bij de gedachte aan het afscheid aanstaande dinsdag. Het is bijzonder om te zien en te voelen hoe een feestende meute op de markt compleet in tranen en met dikke kelen van ontroering afscheid neemt van de oprichter van Oeteldonk en afscheid neemt van de carnaval. Verbroedering alom en heel eventjes is dan Oeteldonk het centrum van de hele wereld.

Een kleine tip nog voor diegene die carnaval gaan vieren. Zorg voor een stevige bodem en eet het liefst een flinke stampot. Drink met mate en zing en dans des te harder. Voor diegene die geen carnaval gaan vieren; koopje een treinkaartje naar 's-Hertogenbosch en stort je in het feestgedruis, want je weet niet wat je mist.

Groetjes met een dikke carnavals knuffel van Mariëlle

De spoedeisende afdeling van de Van Veen kliniek is sinds afgelopen weekend voor onbepaalde tijd gesloten. De uitgebreide zorg, het extreem vertroetelen en de liefdevolle kusjes op de koortserige voorhoofden hebben de patienten binnen viertien dagen verlost van al hun snotterige symptomen, de kriebelhoestbuien en herhaaldelijke hoofdpijnen. Mijn verpleegsters uniform kan weer in de kast en de stetoskoop op het haakje ernaast. Ik ben maar wat blij dat iedereen hier weer een up-and-running is. Het was toch behoorlijk heen en weer vliegen de afgelopen weken. Als iedereen dan zijn natje en droogje had gehad, de boel weer aan kant was en zorgzaam was toegestopt onder een warm dekentje mocht ik 's-avond nog even wat werken, omdat het merendeel op de zaak door een zelfde soort virus was geveld. Het was echt reuze ongezellig de afgelopen weken en hartstikke druk en ik ga er daarom maar klakkeloos vanuit dat er een ontzettende leuke verrassing gaat komen met valentijnsdag. Dat kan toch bijna niet anders? Lekker met zijn tweetjes gaan uiteten, een wijntje, kaarslicht, beetje kletsen, gewoon lekker weer tijd voor elkaar ... en vervolgens natuurlijk alles wat altijd in dokters romannetjes wordt beschreven. Dat heeft zuster Van Veen de afgelopen weken toch ook echt wel gemist. 

Van de week had ik eindelijk ook weer eens even tijd om eens in mijn mailbox te kijken. Ik kan slechts tot één conclusie komen; jullie zijn allemaal véél te aardig, véél te lief en ontzettend betrokken. Ik had 134 ongelezen berichten in mijn mailbox, 18 ongelezen persoonlijke berichten via Windows Live, echt tientallen berichten op Hyves, meer dan honderd verzoeken via Facebook en ik daarbij wil graag ook al jullie weblogs nog lezen en natuurlijk een reactie geven. Vandaar dat ik eerst zelf maar een weblog schrijf, zodat jullie weten dat ik nog onderweg ben en jullie niet denken 'van dat trutje hoor je eigenlijk nooit meer iets'. Er wordt dus hard aan gewerkt en bij deze beloof ik beterschap.

Afgelopen weekend was trouwens ook het weekend van de dubbele crash. Zaterdagochtend gaf mijn laptop een of andere bizarre melding en daarna was het over met het apparaat, dat was crash nummer een. Vervolgens rijdt ik 's-middags vanaf een parkeerplaats met het uitdraaien tegen een paaltje en dat was crash nummer twee.

Crash nummer één was maandagochtend op de zaak al weer snel verholpen en voor crash twee ga ik binnenkort maar eens op zoek naar iemand met een verfkwast. Nu hoef ik voor crash twee niet zelf op pad langs allerlei autobedrijven, dat gaat Marco gelukkig doen. Die heeft tenminste nog een beetje verstand van auto's en vind het nog leuk ook. Ach, het zal allemaal wel weer goed komen. Het is slechts een klein deukje op mijn auto en een klein deukje in mijn ego

Groetjes met een kus van Mariëlle en laat berichtje achter, want dat vind ik altijd leuk.

Het griepvirus heeft toegeslagen, ook hier in 's-Hertogenbosch, en de enige die vooralsnog imuun blijkt te zijn ben ik. Marco zwerft sinds maandagochtend tussen ons bed en de bank op en neer. Bij vlagen is hij wat koortserig, 's-nachts wordt hij geplaagd door kriebelhoest aanvallen en hij klaagt de hele tijd over hoofdpijn. Nu weet ik ook wel dat de pijntjes bij mannen altijd héél véél erger is dan bij vrouwen, maar mijn ventje heeft het deze keer toch wel goed te pakken. Als een volleerd verpleegster breng ik mijn aandoenlijke patient met de rode wangetjes herhaaldelijk een kopje thee, leg koude washandjes op zijn voorhoofd, was hem weer lekker fris in de douche en stop hem daarna weer lekker onder met het fleece deken op de bank. Het enige wat nog ontbreekt is een verpleegsterspakje, maar misschien kan ik daar beter meer wachten tot Marco weer wat beter is.

Voor één zo'n lieve patient draai ik mijn hand natuurlijk niet om, maar verpleegster Van Veen heeft natuurlijk meer patienten. Mijn beide schoonouders zagen het ook wel zitten om vertroeteld en verzorgt te worden en ook voor hun was het griepsvirus de beste manier om dat voor elkaar te krijgen.

De hele week kook ik al voor een paar man meer en rij vervolgens uitermate voorzichtig met mijn soeppan en aardappeltjes naar mijn schoonouders. Draai daar vervolgens een wasje en probeer de strijkberg een beetje onder controle te houden en hou samen met Chantalle het huis een beetje aan kant. Daarna doe ik datzelfde, maar dan in mijn eigen huisje en geef ondertussen mijn eigen patientje een zoen op zijn klamme voorhoofd.

Ondertussen is het op mijn werk ook niet veel beter. Er zijn heel veel collega's ziek thuis en dan is het toch direct een stuk drukker op kantoor. Ach, een beetje meid is op een griepvirus voorbereid, zullen we maar zeggen, en we komen de dag wel door. Het werk wat overdag niet af komt doe ik dan lekker 's-avonds, als mijn ventje op bed ligt en alle taken van doctor Van Veen weer zijn afgerond. Zo 's-avonds werken is toch eigenlijk ook wel lekker. Niemand die je stoort, beetje muziek op de achtergrond, potje thee onder hand bereik en gewoon even lekker je ding doen. Zoals je ziet is het gelukkig niet altijd kommer en kwel in de praktijkruimte bij Doctor Van Veen.

Al met al is het de afgelopen weken daarom wel een beetje druk geweest, en dat zal het de komende weken ook nog wel zijn. Erg veel tijd om even jullie weblogs te lezen en te reageren heb ik daarom tot mijn spijt niet. Ook even kletsen op MSN schiet er eventjes bij in. Ik zal mijn patienten maar zoveel mogelijk sinasappeltjes geven en dan hoop ik jullie weer snel hier te zien.

Groetjes met een dikke verpleegsters knuffel van Mariëlle en laat berichtje achter, want dat vind ik altijd leuk.

Het was me al geruime tijd een behoorlijke doorn in het oog en eerder deze week hadden Chantalle en ik al besloten er zaterdag eindelijk eens wat aan te gaan doen. Sinds Marco en ik samenwonen puilen onze keukenkastjes uit met compleet niet bij elkaar passende kopjes en schoteltjes, ontbijtbordjes, diepe borden en gewone borden, schalen en ovenschalen, bekers en mokken en zelfs de eierdopjes hebben onder mekaar de grootste ruzie. Het bestek en servies dat wij beiden al hadden, hebben we destijds bij elkaar geharkt en in de kast gepropt met de mededeling 'dat komt binnenkort nog wel'. Het was dus zaterdag de hoogste tijd voor een bezoekje aan IKEA. Ook buurvrouw en hardloopmaatje wilde graag mee en daarmee was het gezelschap compleet. Marco bedankte vriendelijk mijn uitnodiging om ook mee te gaan, wenste me veel plezier en verzocht nog wel om donuts voor hem mee te nemen. Met drie van die tantes in IKEA serviezen bekijken was hem duidelijk wat te veel van het goede en daar heb ik dan ook wel weer beeld bij. Wat dat betreft is IKEA echt een vrouwenwinkel. De rol van manlief bestaat daar enkel nog uit het enigzins verveeld noteren van artikelnummers op zijn IKEA notitieblokje met zijn IKEA potloodje. Als beloning voor de kwelllingen die de heren dan hebben ondergaan is er aan het einde van hun lijdensweg een hotdogstand, direct na de kassa's. De hotdogstand was dan ook weer ongelofelijk druk en daarmee is de briljantie van het IKEA concept maar weer eens onderstreept. 
 

Het zijn uiteindelijke acht ecru kleurige ontbijtbordjes, acht gewone borden, acht diepe borden en twee schalen geworden. Alles met een klein werkje langs de rand, niet te druk en eenvoudig chique. Een stapel mokken heb ik ook meegenomen, en vervolgens een hele berg kussentjes voor op de bank, een paar fotolijstjes, twee dekbedovertrekken, een ander klokje voor op onze slaapkamer en natuurlijk de gevraagde donuts. Zonder dat laatste had ik niet thuis mogen komen hoor. We hebben het overigens lang genoeg uitgehouden in IKEA Eindhoven, we zijn om halftien thuis weggereden en waren om kwart voor vijf weer terug. Dat is overigens niet alleen winkelen, daar zit ook minstens een uur kletsen en warme chocomelk met slagroom drinken bij.

Het nieuwe servies staat ondertussen in de vaatwasser en Marco is bijna klaar met eten koken. Vanavond hebben we lekker niets. We schenken lekker een wijntje bij het eten en daarna kruip ik op de bank tegen mijn kereltje aan en als hij niet oppast dan vreet ik hem vanavond nog op ook. Ik weet het, het klinkt allemaal helemaal niet spannend, maar ik ben happy met mijn nieuwe servies, heb vandaag lekker lopen miepen in de IKEA, er wordt momenteel lekker voor me gekookt en ik ben blij. De Zweedse vertaling van blij weet ik niet, maar het zal ongetwijfeld heel erg veel lijken op - Fröhluck - ofzo.

Groetjes met een Zweedse knuffel van Mariëlle

De feestdagen zitten er weer op, de kerst was bijzonder gezellig en is in een moordend tempo voorbij gevlogen en voordat ik het goed en wel in de gaten had stonden we alweer met champagne in de hand af te tellen voor het nieuwe jaar. Ik heb echt genoten van de feestdagen of eigenlijk moet ik zeggen dat ik genoten heb van de maand december, ik ben een december fan. Mocht er een december fanclub zijn dan meld ik me bij deze aan als een van de meest enthousiaste leden.

Anderzijds ben ik ook wel weer blij dat de feestdagen achter de rug zijn. Ik heb wel weer even genoeg gegeten, gedronken, geluierd,  ben overal op visite geweest, heb iedereen op visite gehad en heb alles gedaan wat je in december behoort te doen en meer. Het is lekker dat dat allemaal weer achter de rug is en dat het allerdaagse weer gewoon zijn gangetje kan gaan ... en direct besef ik dat januari dan toch wel een beetje heel erg saai is. Zo saai zelfs dat ik niet eens een verjaardagsfeestje heb deze maand. Er staan ook nog helemaal geen leuke of bijzondere afspraken in mijn agenda. Mijn agenda is slechts gevuld met wat werkafspraken en oh ja, ik moet nog een afspraak maken met de mondhygieniste. Al met al is januari dus gewoon saai en wellicht is de reden dat we dan een beetje kunnen afkicken van december. Gelukkig zorgt de sneeuwpret nog voor vertier en hoop ik morgenmiddag toch nog eventjes een baantje te trekken ... als ik tenminste weet waar die schaatsen zijn gebleven.

Groetjes met een kouwe wangen kus van Mariëlle

De kerstdagen zijn jammer genoeg al weer achter de rug en de nadere jaarwisseling laat zich al dagen horen met zo af en toe een stiekeme vuurpijl. Ik heb echt genoten van onze eerste kerstdagen samen. Marco en ik hebben elkaar met de kerst een ring cadeau gedaan. Noem het een vriendschapsring of noem het een verlovingsring zoals onze ouders, hoe dan ook ik vind het heel speciaal en ben er heel erg blij mee. Wit goud met een diamantje voor mij (because diamants are a girls best friend) en beide ringen met een heel fijn bewerkt motief. Ik loop nu al dagen als een uitermate bekakte madamme met het handje omhoog mijn ring te showen.

Eerste kerstdag zijn we bij mijn ouders geweest. De openhaard aan met een lekker wijntje, beetje kletsen en veel te veel gegeten met het gourmetten. Dat is dan voornamelijk te danken aan mijn pa die voor een compleet weeshuis had besteld en zich nog afvroeg of hij wel voldoende in huis had gehaald. Nou pa, het was méér dan voldoende.

Tweede kerstdag was bij ons met mijn vriendin Annemieke, Michel en Jörgen, hun zoontje van twee en zo'n lekker knuffel ventje, en Ilonka en Thomas. Na de koffie zijn we met zijn allen de stad in gegaan om naar de kerststal in de Sint Jan te gaan kijken en natuurlijk een kaarsje op te steken bij Maria. Annemieke en Michel hadden voor het voorgerecht gezorgd, aan mij was de nobele taak om voor het hoofdgerecht te zorgen en Ilonka en Thomas waren van het nagerecht.

Zonder al te opschepperig te doen durf ik toch wel te stellen dan mijn hertenbiefstukjes in rode wijnsaus echt wel heel erg goed gelukt waren. We hebben een reuze gezellig avond gehad, maar het meest heb ik toch wel genoten van Annemieke. Het was een genot om te zien dat die meid weer helemaal de oude was. Ze heeft heel lang in de put gezeten vanwege een burnout, maar nu is ze gelukkig weer als vanouds. We liepen arm in arm in de stad en haar knipoog en kneepje in mijn arm zei alles, toen ik haar vertelde dat ik het zo fijn vond mijn oude vriendin weer terug hebben.

Zaterdag hebben we derde kerstdag gevierd bij Marco's ouders samen schoonzus en zwager Chantalle en Maarten. Wederom heel veel gelachen, lekker gegeten met een lekker wijntje en genoten van schoonvaders wereldberoemde crème brulée. Natuurlijk is ook schoonvaders opa-complex weer uitgebreid besproken en of we maar een beetje haast wilden maken, want hij wilde gaan fietsen met zijn kleinkinderen.

Zondag waren we eigenlijk niets van plan totdat de buren belde dat het officieel kliekjes dag was. Nou wij hadden ook nog voldoende over en daarmee hadden we zondag geheel overwacht gebombardeerd tot vierde kerstdag.

Morgen zit 2008 er alweer op en gaan we met alle goede voornemens het nieuwe jaar in. Ik wil jullie heel erg bedanken voor alle leuke, lieve, ontroerende, grappige en mooie berichtjes, mailtjes en gesprekken in het afgelopen jaar en wens jullie alle liefde, geluk, gezondheid en plezier en het komende jaar. Laat morgen maar eens lekker de champagne knallen en doe alsjeblieft voorzichtig met vuurwerk.

Groetjes met een hele dikke nieuwjaarskus van Mariëlle